Bibliothecaris Franklin – Deel 2 – Manon van Hoeckel & Bart van Dijk

De veranderingen waren niet van de lucht geweest sinds Franklin in 2012, het jaar van de eerste kaalslag, was gepromoveerd tot Hoofd Collectie. Er was volop progressie geboekt door de jaren heen. Onder zijn leiding waren honderden papieren boeken in bytes opgegaan; stuk voor stuk boeken die nergens anders dan in Tilburg nog verkrijgbaar waren.

Bibliotheekleden werden gratis aangesloten op Library Worldwide, een betaalsite met gestreamde boeken. En als leden films en televisieseries wilden voor de thuisbioscoop, dan konden ze die legaal downloaden met hun ledenchip en een code, zonder ook meteen een virus op te lopen (die computerexperts van filmstudio’s ontwierpen, omdat ze de piraterij beu waren en loon naar werken wilden voor zichzelf en hun collega’s).
De bibliotheek had inmiddels twee computers in het bezit die waren uitgerust met het peperdure Google Fact Check, waarop niks dan de waarheid stond, met bronvermelding en bewijzen.
De laatste vernieuwing was een voorleeshoek waar een robot met een leestablet kinderen vroeg of ze voorgelezen wilden worden in een huislijke setting, zodra ze in de buurt kwamen. (Voor de komst van de robot waren er experimenten gedaan met oma’s, maar omdat robots geduldiger bleken, werd uiteindelijk voor een robot gekozen. Een robot die, ter versterking van het verhaal, bijzonder goed was in de nabootsing van omgevingsgeluiden.)
De robot droeg een bloemetjesjurk, een knotje en kunsthuid op lichaamstemperatuur die drukverschillen voelde, zodat ze het verhaal kon aanpassen als ze merkte dat de kinderen van angst dichter tegen haar aankropen.

Als er één constante was in de Midden-Brabantse hoofdbibliotheek tussen 1994 en 2019, dan was het Franklin. Franklin en de boekenrekken achterin. Franklin was niet meeveranderd, al twijfelde hij daar soms wel aan. Op die momenten was hij blij dat hij even langs de spiegelgalerij kon lopen om te zien of hij nog steeds zichzelf was.
De menselijke evolutie gaat duidelijk trager dan technologische ontwikkeling, dacht hij dan, terwijl hij zichzelf bekeek. Franklin wás ook geen spat veranderd, op wat tekenen van veroudering na. Hij droeg net als in 1994 een chino, had nog steeds geen bril met stralingsindicator, hoewel dat veiliger was, en hij las soms, als vanouds, een papieren boek.
De volgende dag werd hij in de hoofdstad verwacht. Een nieuwe baan. Uitgedost als twintigste-eeuwse bibliothecaris ging hij in Madame Tussauds staan als levend standbeeld, zoals hij als student had gedaan om zijn studie te bekostigen.
Eerst zou hij nog een dag de bibliothecaris uithangen in Tilburg. Over een paar minuten gingen de bewegingssensoren van de schuifdeuren aan en konden er bezoekers komen.